Rouwen geeft ruimte

Bij rouw denk je waarschijnlijk meteen aan het overlijden van een dierbare en het verdriet en gemis dat daarmee samenhangt. Elk verlies raakt aan het diepere weten dat we uiteindelijk álles waarvan we houden vroeg of laat zullen verliezen. Dat kan door een overlijden zijn, maar ook door een verbroken relatie of het plotselinge besef dat een periode uit je leven voorbij is. Maar rouw is nog veel breder.

 

Waar kun je nog meer om rouwen?

Om delen van jezelf die nooit liefde kregen. Misschien omdat je ouders er geen ruimte voor hadden of omdat je omgeving ze afkeurde. Zo kun je deze delen uiteindelijk ook in jezelf hebben afgewezen.

Om de wereld. Verdriet en angst over oorlogen, over vruchtbare grond die verdwijnt, over een leefmilieu dat achteruitgaat en een aarde die opwarmt. Over planten en diersoorten die uitsterven, waardoor de biodiversiteit slinkt.

Om wat je had verwacht te ontvangen, maar niet kreeg. Dit kan een gevoel van tekortkoming en teleurstelling geven.

Om voorouderlijke pijn. Soms draag je verdriet met je mee dat niet van jou lijkt te zijn. Pijn die je niet kunt plaatsen, maar die via je ouders en je familielijn bij jou terecht is gekomen.

 

Aandacht geven aan rouw

Stilstaan bij rouw geeft het de ruimte die het nodig heeft. Je kunt:

  • met kwetsbaarheid kijken naar wat je hebt verloren;
  • met compassie naar de plekken in jezelf gaan die nooit liefde kregen;
  • aanwezig zijn bij het verdriet om de wereld;
  • in verbondenheid voelen wat je verwachtte maar niet kreeg;
  • met wijsheid afstemmen op de rouw van je voorouders.

 

Wanneer je aandacht geeft aan dat wat nog niet gezien is maar wél gezien wil worden, ontstaat er ruimte in jezelf. Je kunt dan verder zonder de zware last die je met je meedroeg. Massagetherapie in combinatie met focussen kan je daarbij ondersteunen. In een sessie kunnen we ook een ritueel doen om je rouw voelbaar en tastbaar te maken.

 

Wil je ontdekken wat jouw rouw nodig heeft? Neem gerust contact op voor een kennismaking.

 

 

Hulpbron bij deze blog, het boek: The wild egde of sorrow van Francis Weller.